Weekend at Waikiki was in de jaren tachtig een van de belangrijkste vaandeldragers in de Friese Bries, die toen door Nederland waaide. Zo staat het tenminste op allerlei sites over popmuziek.
Wie droegen er nog meer zo’n vaandel? The Visitor misschien, vaak genoemd als ‘aartsvaders’, en ook Kobus Gaat Naar Appelscha had er vast eentje. Maar verder was het een raar fenomeen, die Friese Bries.
Het leek een muziekstroming, door de naam. Maar eigenlijk hadden de bands weinig met elkaar te maken. Wat had je? Umberto di Bosso was nogal punky en lawaaiig, Brimstone maakte reggae, It Dockumer Lokaeltsje was arty en raar, Christ In Concrete nogal pretentieus en zo waren er nog wat bands, die heel verschillend waren.
Zelden speelden we samen. Sterker nog: een groot deel van die Friese Bries kenden we niet eens. Alleen Kobus kwamen we wel eens tegen. Nog wel trouwens, maar dan in een heel andere omgeving dan de duistere popzalen van vroeger. Gisteren sprak ik nog even met zanger Menno Bakker aan de zijlijn van een voetbalveld, want daar zijn we tegenwoordig vaak op zaterdagmorgen te vinden met onze jongens.
Eigenlijk was die term Friese Bries ontstaan in het hoofd van een jonge Oor-journalist, die iets aardigs dacht te bespeuren en er meteen een aansprekende term voor bedacht. Die bleef hangen. En omdat alles dat journalisten schrijven waar is, was er ineens een Friese Bries.
We zijn er een tijdje op meegevoerd. Dat was mooi,want het gaf wat extra aandacht. Maar eigenlijk behoorden we nooit bij een scene of pasten in een stroming.
Blijvend was wel de band met ‘aartsvader’ Ernst Langhout, zanger van The Visitor. Met die band was het net zo’n beetje afgelopen, toen wij opkwamen. Maar we zijn met Ernst – onder Waikianen beter bekend als De Goeroe – een paar keer in het voormalig Oostblok op pad geweest.
Vele jaren later is een deeltje Waikiki – Gert-Jan, Han, Jelke en ik – samen met hem gaan spelen in het bandje, dat we Velvet Horse hebben genoemd omdat we aanvankelijk veel nummers van Velvet Underground en Neil Young speelden bij toneelstukken van een Vlaams toneelgezelschap. Een laat zuchtje echte Friese Bries dus eigenlijk, die nu weer voor een tijdje is weggeblazen door de terugkeer van Waikiki. Maar de banden zijn warm...
